◄ Przekaz 49
Część 2 ▲
Przekaz 51 ►
Przekaz 50

Książęta Planetarni

KSIĄŻĘTA Planetarni, chociaż należą do klasy Synów Lanonandeków, są tak wyspecjalizowani w swej służbie, że zazwyczaj traktuje się ich jako oddzielną grupę istot. Ci Synowie wszechświata lokalnego, po uzyskaniu od Melchizedeków zatwierdzenia na Lanonandeków klasy drugiej, przydzielani są do rezerw swej klasy w zarządzie konstelacji. Odtąd Władca Systemu przydziela im różne obowiązki i ewentualnie powoływani zostają na Książąt Planetarnych i wysyłani do rządzenia rozwijającymi się, zamieszkałymi światami.

50:0.2

Dla Władcy Systemu, sygnałem do działania i do przydzielenia zwierzchnika danej planecie jest prośba Nosicieli Życia o wysłanie szefa administracyjnego, aby działał na tej planecie, na której oni zaprowadzili życie i ukształtowali inteligentne istoty ewolucyjne. Wszystkie planety, zamieszkałe przez śmiertelne istoty ewolucyjne, mają przydzielonego władcę planetarnego z tej klasy synostwa.

1. Misja Książąt

50:1.1

Książę Planetarny i asystujący mu bracia reprezentują najbliższe uosobione zbliżenie do skromnych istot czasu i przestrzeni (obok wcielenia), jakie Wieczny Syn z Raju może zrobić. Prawdą jest, że Syn Stwórcy ma styczność z istotami stworzonymi z danych domen, przez swego ducha, jednak Książę Planetarny jest ostatnim z klasy osobowych Synów, rozciągającej się od Raju aż do dzieci ludzkich. Nieskończony Duch zbliża się do ludzi w osobach opiekunów przeznaczenia i innych istot anielskich; Ojciec Uniwersalny żyje w człowieku dzięki przedosobowej obecności Nieodgadnionych Monitorów; Książę Planetarny reprezentuje jednak końcowy wysiłek Wiecznego Syna i jego Synów, aby się zbliżyć do was. Na świeżo zaludnionym świecie Książę Planetarny stanowi wyłączną reprezentację pełni boskości, pochodzącej od Syna Stwórcy (potomka Ojca Uniwersalnego i Wiecznego Syna) i od Boskiej Opiekunki (wszechświatowej Córki Nieskończonego Ducha).

50:1.2

Książę świeżo zaludnionego świata otoczony jest lojalną grupą pomocników i asystentów oraz znaczną liczbą usługujących duchów. Korpus kierowniczy takich nowych światów musi się jednak wywodzić z niższych klas administratorów systemu, aby z racji swej natury mogli oni podchodzić z sympatią i wyrozumiałością do planetarnych problemów i trudności. I wszelkie takie wysiłki, mające na celu danie wyrozumiałego władcy światom ewolucyjnym, powoduje zwiększoną możliwość pobłądzenia takich, bliskich człowiekowi osobowości, kiedy wyniosą swój własny sposób myślenia ponad i powyżej woli Najwyższych Władców.

50:1.3

Pozostając zupełnie sami, jako reprezentanci boskości na poszczególnych planetach, Synowie ci poddawani są surowej próbie i Nebadon miał to nieszczęście, że doświadczył kilku buntów. W momencie stwarzania Władców Systemów i Książąt Planetarnych następuje uosobienie idei, która coraz bardziej oddala się od Ojca Uniwersalnego i Wiecznego Syna, i pojawia się coraz większe niebezpieczeństwo zagubienia poczucia proporcji odnośnie własnej ważności, jak również większe prawdopodobieństwo zatracenia prawidłowego pojmowania wartości i związków wzajemnych licznych klas boskich istot oraz stopniowania ich kompetencji. To, że Ojciec nie jest osobiście obecny we wszechświecie lokalnym, wystawia na próbę wiarę i lojalność wszystkich tych Synów.

50:1.4

Jednak niezbyt często się zdarza, że książęta zaniedbają swą misję organizacji i administracji sfer zamieszkałych, a ich sukces znacznie ułatwia późniejsze misje Synów Materialnych, którzy przybywają, aby zaszczepić prymitywnym ludziom, żyjącym na planetach, wyższe formy życia stworzonego. Rządy książąt przyczyniają się również znacznie do przygotowania planet na przybycie Rajskich Synów Boga, którzy później przychodzą osądzać światy i zaprowadzać kolejne systemy sprawiedliwości.

2. Administracja planetarna

50:2.1

Wszyscy Książęta Planetarni podlegają wszechświatowej jurysdykcji administracyjnej Gabriela, głównego administratora, działającego na rzecz Michała, podczas gdy w swych bezpośrednich rządach podlegają rozporządzeniom wykonawczym Władców Systemu.

50:2.2

Książęta Planetarni, kiedykolwiek zechcą, mogą zasięgać porady Melchizedeków, swych byłych nauczycieli i sponsorów, ale nie wymaga się od nich arbitralnie, żeby prosili o taką pomoc i jeśli nie zażyczą sobie jej dobrowolnie, Melchizedecy nie ingerują w administrację planetarną. Światowi władcy mogą także korzystać z rady dwudziestu czterech radców, zebranych z obdarzonych światów systemu. Obecnie, w Satanii, wszyscy ci radcy pochodzą z Urantii. Analogiczna rada istnieje również w zarządzie konstelacji i składa się z siedemdziesięciu istot tak samo wybranych ze światów ewolucyjnych.

50:2.3

Na planetach ewolucyjnych, w ich wczesnych i niepewnych początkach, rządy są zazwyczaj autokratyczne. Książęta Planetarni organizują swe specjalistyczne grupy asystentów z korpusu planetarnych pomocników. Otaczają się zazwyczaj najwyższą radą, złożoną z dwunastu istot, ale jest to różnie ustanawiane i rozmaicie egzekwowane na różnych światach. Książę Planetarny może mieć również asystentów, jednego albo i więcej, z trzeciej klasy swojej własnej grupy synostwa a czasami, na pewnych światach, asystenta z własnej klasy, Lanonandeka klasy drugiej.

50:2.4

Cały personel władcy świata składa się z osobowości Nieskończonego Ducha oraz z pewnych typów wyższych, rozwiniętych istot, jak również ze wznoszących się śmiertelników z innych światów. Personel taki liczy około tysiąca istot a w miarę rozwoju planety korpus pomocników może być powiększony do stu tysięcy albo i więcej. Kiedy tylko odczuwa się potrzebę zwiększenia ilości pomocników, Książęta Planetarni mogą poprosić o nich swoich braci, Władców Systemu, a prośba ich zostanie natychmiast spełniona.

50:2.5

Planety są znacznie zróżnicowane, gdy idzie o ich naturę, organizację i administrację, ale wszystkie posiadają trybunały sprawiedliwości. System sądowniczy wszechświata lokalnego zaczyna się od trybunałów Księcia Planetarnego, którym przewodniczy członek jego osobistego personelu; rozporządzenia takich sądów odzwierciedlają wyjątkowo ojcowskie i roztropne stanowisko. Wszystkie problemy, wykraczające poza przepisy dla mieszkańców planety, podlegają apelacji do wyższych trybunałów, jednak sprawy domen światowych są zasadniczo osądzane zgodnie z osobistym uznaniem księcia.

50:2.6

Objazdowe komisje rozjemcze służą jako uzupełnienie trybunałów planetarnych i zarówno kontrolerzy duchowi jak i fizyczni podlegają wnioskom tych rozjemców. Jednak nie wdraża się żadnego postanowienia arbitralnie, bez zgody Ojca Konstelacji, gdyż „Najwyżsi panują nad królestwami ludzi”.

50:2.7

Kontrolerzy i przekształcający, przydzieleni do planety, mogą także współpracować z aniołami i innymi klasami istot niebiańskich, sprawiając, że ci ostatni mogą stać się widzialni dla istot śmiertelnych. W specyficznych okolicznościach, seraficzni pomocnicy a nawet Melchizedecy, mogą stać się widzialni dla mieszkańców światów ewolucyjnych. Główną przyczyną sprowadzania wznoszących się śmiertelników ze stolicy systemu, jako części personelu Księcia Planetarnego, jest ułatwienie porozumiewania się z mieszkańcami danej domeny.

3. Cielesny personel Księcia

50:3.1

Gdy Książę Planetarny udaje się do młodego świata, bierze ze sobą zazwyczaj z zarządu systemu lokalnego grupę wznoszących się istot, ochotników. Takie wznoszące się istoty towarzyszą księciu jako doradcy i pomocnicy w jego pracy nad wczesnym doskonaleniem gatunku ludzkiego. Korpus pomocników materialnych stanowi ogniwo łączące Księcia z narodami świata. Książę Urantii, Caligastia, miał stu takich pomocników.

50:3.2

Tacy asystujący księciu ochotnicy są obywatelami stolicy systemu a żaden z nich nie zespolił się jeszcze z zamieszkującym go Dostrajaczem. Dostrajacze tych pomocników-ochotników pozostają w zarządzie systemu ze statusem rezydenta, podczas gdy zaawansowani w morontii ochotnicy wracają chwilowo do swego poprzedniego stanu materialnego.

50:3.3

Nosiciele Życia, architekci form cielesnych, dostarczają ochotnikom nowych ciał materialnych, które ci zajmują w czasie pobytu na planecie. Takie formy osobowości, podczas gdy nie chorują na zwykłe choroby, mogą ulegać pewnym wypadkom natury mechanicznej, podobnie jak wczesne ciała morontialne.

50:3.4

Cielesny personel księcia zabierany jest zazwyczaj z planety wraz z następnym jej osądem, podczas przybycia na sferę drugiego Syna. Zanim odejdą, przekazują zazwyczaj swe różnorodne obowiązki swemu potomstwu i niektórym, zaawansowanym, rodzimym ochotnikom. Na tych światach, gdzie pomocnicy księcia mają pozwolenie kojarzyć się z wyższymi grupami gatunków rodzimych, ich obowiązki przejmuje zazwyczaj tak spłodzone potomstwo.

50:3.5

Asystenci Księcia Planetarnego rzadko kojarzą się z rasami danego świata, ale zawsze kojarzą się między sobą. Z takich związków powstają dwie klasy istot: pierwotny typ istot pośrednich i pewne wyższe gatunki istot materialnych, które pozostają na planecie, przydzielone do personelu księcia po tym, jak ich rodzice zostaną zabrani z planety w momencie przybycia Adama i Ewy. Te dzieci personelu księcia nie kojarzą się z rasami śmiertelnymi, chyba, że w pewnych wyjątkowych wypadkach i tylko na polecenie Księcia Planetarnego. W takim przypadku ich dzieci—wnuki personelu cielesnego—posiadają status wyższego gatunku jak dla ich czasu i pokolenia. Całe potomstwo takich, częściowo materialnych asystentów Księcia Planetarnego, zamieszkałe jest przez Dostrajacze.

50:3.6

Na koniec systemu sprawiedliwości księcia, kiedy dla „zwrotnego personelu” przychodzi czas powrotu do zarządu systemu, aby mogli iść dalej drogą do Raju, wznoszący się personel staje przed Nosicielami Życia, aby zdać swe materialne ciała. Zapadają w przejściowy sen i budzą się wyzwoleni ze śmiertelnego obleczenia, ubrani w formy morontialne, gotowi do seraficznego transportu z powrotem do stolicy systemu, gdzie oczekują ich odłączone Dostrajacze. Przez cały system sprawiedliwości pozostawali w tyle za swą jerusemską klasą, ale zdobyli unikalne i nadzwyczajne doświadczenie, co jest rzadkim rozdziałem na drodze wznoszenia się śmiertelnika.

4. Zarząd planetarny i szkoły

50:4.1

Cielesny personel księcia wcześnie organizuje planetarne szkoły praktyczne i kulturowe, w których naucza się śmietankę gatunku ewolucyjnego a potem rozsyła tych ludzi, aby nauczali lepszych sposobów życia swoje narody. Szkoły księcia mieszczą się w materialnej stolicy planety.

50:4.2

Większość pracy fizycznej, związanej z założeniem miasta stołecznego, prowadzi cielesny personel. We wczesnych dniach Księcia Planetarnego, takie miasta stołeczne, czy osiedla, różnią się bardzo od tego, co śmiertelnicy Urantii mogą sobie wyobrażać w tym temacie. Są one proste, w porównaniu z budowlami wieków późniejszych i charakteryzują się ozdobami z minerałów oraz względnie zaawansowaną konstrukcją materialną. Wszystko to kontrastuje z rządem adamicznym, koncentrującym się wokół ogrodowego centrum, skąd prowadzona jest działalność dla dobra gatunku ludzkiego, podczas drugiego systemu sprawiedliwości Synów wszechświatowych.

50:4.3

W osiedlu stołecznym, na waszym świecie, każdej ludzkiej sadybie przydzielono dużo ziemi. Chociaż pierwotne plemiona nadal są myśliwymi i zbieraczami, uczniowie i nauczyciele szkół Księcia są rolnikami i ogrodnikami. Dzielą swój czas prawie po równo pomiędzy następujące zajęcia:

50:4.4

1. Praca fizyczna. Uprawa roli, w połączeniu z budową domów i ich zdobnictwem.

50:4.5

2. Zajęcia społeczne. Imprezy zabawowe i społeczne grupy kulturowe.

50:4.6

3. Działalność edukacyjna. Nauczanie indywidualne, połączone z nauczaniem rodzinno-grupowym, uzupełniane przez specjalistyczne nauczanie w klasach.

50:4.7

4. Szkolenie zawodowe. Szkoły małżeństwa i prowadzenia domu, szkoły sztuki i rzemiosła oraz zajęcia, na których naucza się nauczycieli—świeckich, kulturowych i religijnych.

50:4.8

5. Kultura duchowa. Bractwo nauczycielskie, nauczanie grup dziecięcych i młodzieżowych, jak również adoptowanych dzieci autochtonów na misjonarzy dla ich narodów.

50:4.9

Książę Planetarny jest niewidzialny dla istot śmiertelnych; jest sprawdzianem wiary—aby można było wierzyć częściowo materialnym istotom z jego personelu. Szkoły kulturowe i praktyczne są dobrze dostosowane do potrzeb każdej planety i szybko się rozwija gorliwa i godna pochwały rywalizacja między plemionami ludzkimi, aby zyskać dostęp do tych różnorodnych instytucji nauczających.

50:4.10

Z takiego, światowego centrum kultury i osiągnięć stopniowo promieniuje na całą ludzkość podbudowujące, cywilizujące oddziaływanie, które powoli i pewnie przekształca gatunek ewolucyjny. W międzyczasie, wykształcone i uduchowione dzieci otaczających plemion, które były adoptowane i nauczane w szkołach księcia, wracają do swych rodzimych grup ludzkich i zakładają, najlepiej jak potrafią, nowe i dynamiczne centra nauczania i kultury, które prowadzą zgodnie z zasadami szkół księcia.

50:4.11

Na Urantii realizacja tych planów planetarnego postępu i kulturowego rozwoju była dobrze zaawansowana i przebiegała bardzo sprawnie, gdy całe przedsięwzięcie zostało doprowadzone do raczej nagłego i wyjątkowo haniebnego końca, na skutek przystąpienia Caligastii do buntu Lucyfera.

50:4.12

Jeden epizod buntu głęboko mnie zaszokował, gdy się dowiedziałem o okrutnej perfidii członka mojej własnej klasy synostwa, Caligastii, który rozmyślnie i ze złośliwą premedytacją, systematycznie wypaczał instruktaż i zatruwał nauczanie we wszystkich planetarnych szkołach Urantii, jakie działały w tym czasie. Kompletny upadek tych szkół nastąpił szybko.

50:4.13

Wielu potomków wznoszących się istot, ze zmaterializowanego personelu Księcia, zachowało lojalność i opuściło szeregi Caligastii. Ci lojaliści podbudowywani byli przez Melchizedeków, zarządzających komisarycznie Urantią, a później ich potomkowie zrobili wiele dla zachowania planetarnych idei prawdy i prawości. Działalność tych lojalnych ewangelistów zapobiegła całkowitemu zanikowi prawdy duchowej na Urantii. Te odważne dusze oraz ich potomkowie uchronili, jako żywą prawdę, nieco wiedzy o władzy Ojca i zachowali też dla narodów świata ideę kolejnych, planetarnych systemów sprawiedliwości różnych klas Boskich Synów.

5. Rozwijająca się cywilizacja

50:5.1

Lojalni książęta światów zamieszkałych zostają na stałe związani z planetami, gdzie otrzymali swój pierwszy przydział. Rajscy Synowie oraz ich systemy sprawiedliwości mogą przychodzić i odchodzić, ale odnoszący sukcesy Książę Planetarny pozostaje władcą domeny. Jego działalność, której zadaniem jest ożywianie rozwoju cywilizacji planetarnej, jest zupełnie niezależna od misji wyższych Synów.

50:5.2

Nie ma dwóch planet, na których cywilizacja rozwijałaby się tak samo. Szczegóły ewolucyjnego rozwoju śmiertelników są bardzo różnorodne na wielu odrębnych światach. Pomimo znacznego zróżnicowania planetarnego rozwoju po linii fizycznej, intelektualnej i społecznej, wszystkie sfery ewolucyjne podążają w pewnych, dobrze zdefiniowanych kierunkach.

50:5.3

Na przeciętnym świecie czasu i przestrzeni, pod łaskawymi rządami Księcia Planetarnego, poszerzonymi przez Synów Materialnych i uwypuklonymi przez okresowe misje Rajskich Synów, gatunek śmiertelny kolejno będzie przechodzić siedem następujących epok rozwojowych:

50:5.4

1. Epoka pożywienia. Przedludzkie istoty i wyłaniający się wczesny gatunek prymitywnego człowieka, interesują się głównie problemem pożywienia. Te rozwijające się istoty spędzają całe godziny swej dziennej aktywności albo na poszukiwaniu żywności, albo na walce, ofensywnej czy defensywnej. Pogoń za pożywieniem jest najważniejszym czynnikiem zajmującym umysły wczesnych protoplastów późniejszej cywilizacji.

50:5.5

2. Epoka bezpieczeństwa. Jak tylko prymitywny myśliwy może zaoszczędzić nieco czasu z poszukiwania pożywienia, spożytkowuje ten wolny czas na zwiększenie swego bezpieczeństwa. Coraz więcej uwagi poświęca się metodom prowadzenia wojny. Fortyfikuje się domy a klany łączą się pod wpływem wspólnego strachu i wpajania nienawiści dla obcych grup ludzkich. Dążenie do samoobrony pojawia się zawsze po samozachowawczości.

50:5.6

3. Epoka komfortu materialnego. Kiedy problemy żywnościowe zostają częściowo rozwiązane i osiąga się pewien stopień bezpieczeństwa, dodatkowy czas wolny zużywa się na podniesienie poziomu wygód osobistych. Luksus rywalizuje z potrzebą zajmowania centralnej pozycji na scenie ludzkiej działalności. Jest to ta epoka, którą tak często cechuje tyrania, nietolerancja, żarłoczność i pijaństwo. Słabsze elementy gatunku skłaniają się ku nadmiarowi i brutalności. Stopniowo, tacy szukający przyjemności słabeusze podporządkowywani są przez silniejsze i kochające prawdę elementy zaawansowanej cywilizacji.

50:5.7

4. Dążenie do wiedzy i mądrości. Pożywienie, bezpieczeństwo, przyjemność i czas wolny, są fundamentami rozwoju kultury i rozprzestrzeniania się wiedzy. Spożytkowanie rezultatów wiedzy prowadzi do mądrości a kiedy kultura nauczy się jak korzystać i doskonalić się dzięki doświadczeniu, powstaje prawdziwa cywilizacja. Pożywienie, bezpieczeństwo i komfort materialny wciąż zajmują społeczeństwo, jednak wiele patrzących w przyszłość jednostek odczuwa głód wiedzy i pragnienie mądrości. Każde dziecko ma możliwość uczenia się poprzez działanie; hasłem tych epok jest edukacja.

50:5.8

5. Epoka filozofii i braterstwa. Kiedy śmiertelnicy uczą się myśleć i zaczynają korzystać z doświadczenia, zaczynają również przejawiać tendencje filozoficzne—zaczynają argumentować między sobą i wydawać roztropne osądy. Społeczeństwo w tym czasie staje się etyczne a śmiertelnicy takiej epoki zostają naprawdę istotami moralnymi. Mądre, moralne istoty, potrafią ustanowić braterstwo ludzkości na takim postępowym świecie. Istoty etyczne i moralne mogą się nauczyć, jak żyć zgodnie ze złotą zasadą.

50:5.9

6. Epoka dążeń duchowych. Kiedy rozwijający się śmiertelnicy przeszli stadia rozwoju fizycznego, intelektualnego i społecznego, prędzej czy później osiągają te poziomy osobistej wnikliwości, które ich skłonią do szukania zaspokojenia duchowego i zrozumienia kosmicznego. Religia kończy swoją wspinaczkę od emocjonalnych domen strachu i przesądu, do wysokich poziomów mądrości kosmicznej i osobistego doświadczenia duchowego. Edukacja dąży do realizacji znaczeń a kultura pojmuje kosmiczne związki prawdziwych wartości. Tacy ewolucyjni śmiertelnicy są autentycznie kulturalni, prawdziwie wykształceni i doskonale znają Boga.

50:5.10

7. Epoka światłości i życia. Epoka ta jest ukoronowaniem kolejnych epok materialnego bezpieczeństwa, ekspansji intelektualnej, kultury społecznej i osiągnięć duchowych. Ludzkie osiągnięcia są teraz wymieszane, powiązane i skoordynowane w kosmicznej jedności i w bezinteresownej służbie. W ramach ograniczeń natury fizycznej i fundacji materialnej, nie istnieją limity dla ewolucyjnych osiągnięć zaawansowanych pokoleń, które kolejno żyją na takich niebiańskich i niezmiennych światach czasu i przestrzeni.

50:5.11

Po służbie dla dobra swoich sfer, przez kolejne systemy sprawiedliwości światowej historii i postępujące epoki planetarnego rozwoju, w następstwie zapoczątkowania epoki światłości i życia, Książęta Planetarni zostają wyniesieni na pozycję Władców Planetarnych.

6. Kultura planetarna

50:6.1

Izolacja Urantii nie pozwala przedstawić wam wielu szczegółów, dotyczących życia i warunków środowiskowych waszych sąsiadów w Satanii. Kwarantanna planetarna i izolacja systemu narzuca nam znaczne ograniczenia, gdy idzie o te prezentacje. We wszystkich naszych wysiłkach oświecenia śmiertelników Urantii musimy kierować się tymi restrykcjami, lecz tak dalece jak to możliwe, zostaliście poinstruowani o rozwoju przeciętnego świata ewolucyjnego i potraficie porównać bieg spraw takiego świata ze stanem obecnym Urantii.

50:6.2

Rozwój cywilizacji na Urantii nie różni się zbytnio od rozwoju cywilizacji na innych światach, które miały to nieszczęście i były odosobnione duchowo. Jednak planeta wasza wydaje się być bardzo zdezorientowana i wyjątkowo opóźniona we wszystkich stadiach postępu intelektualnego i osiągnięć duchowych, gdy się ją porównuje z lojalnymi światami wszechświata.

50:6.3

Wy, Urantianie, nie potraficie zrozumieć zbyt wiele z tego, co się odnosi do kultury na normalnych światach, z powodu waszych planetarnych nieszczęść. Nie powinniście jednak wyobrażać sobie światów ewolucyjnych, nawet najbardziej idealnych, jako tych sfer, na których życie jest kwiecistym łożem spokoju. Początkom życia gatunków materialnych zawsze towarzyszą zmagania. Wysiłek i decyzje są zasadniczym czynnikiem nabywania wartości wiecznego życia.

50:6.4

Kultura z góry zakłada jakość umysłu; kultura nie może zostać wzbogacona, zanim umysł nie osiągnie wyższych poziomów. Wyższy intelekt dąży do szlachetnej kultury i znajdzie jakąś drogę, żeby osiągnąć ten cel. Podrzędne umysły gardzą wyższą kulturą, nawet, gdy otrzymają ją gotową. Wiele zależy tutaj także od kolejnych misji Boskich Synów i od stopnia, w jakim oświecenie jest przyjmowane w epokach ich poszczególnych systemów sprawiedliwości.

50:6.5

Nie zapominajcie też o tym, że od dwustu tysięcy lat wszystkie światy Satanii są w stanie banicji duchowej w Norlatiadeku, co jest konsekwencją buntu Lucyfera. I trzeba będzie wielu epok, żeby naprawić wynikłe stąd wypaczenia—skutki grzechu i odstępstwa. W rezultacie podwójnej tragedii, zbuntowanego Księcia Planetarnego i Syna Materialnego odstępcy, wasz świat nadal podąża nieregularną i pełną przeszkód drogą. Nawet obdarzenie Urantii przez Chrystusa Michała nie usunęło natychmiast doczesnych konsekwencji poważnych błędów dawniejszej administracji świata.

7. Zalety odosobnienia

50:7.1

Na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło, że Urantia i inne odosobnione światy są wyjątkowo nieszczęśliwe, ponieważ są pozbawione korzyści płynących z obecności i oddziaływania takich nadludzkich osobowości, jak Książę Planetarny oraz Materialny Syn i Córka. Jednak odosobnienie tych sfer dało ich mieszkańcom unikalną sposobność wykazania wiary i ukształtowania swoistej cechy zaufania w kosmiczną rzetelność, zaufania niezależnego od ujrzenia czegokolwiek na własne oczy, czy dostania jakiegoś innego materialnego poświadczenia. Może się w końcu okazać, że istoty śmiertelne, przybywające ze światów objętych kwarantanną w rezultacie buntu, są niezwykle szczęśliwe. Zauważamy, że tego typu wznoszące się istoty mają bardzo wcześnie powierzane liczne, specjalne misje w tych kosmicznych przedsięwzięciach, gdzie niekwestionowana wiara i wysublimowane zaufanie są konieczne do wykonania zadania.

50:7.2

Wznoszące się istoty z takich, odosobnionych światów, zajmują swój własny sektor mieszkalny na Jerusem i nazywani są agondonterami, co oznacza ewolucyjne istoty obdarzone wolą, które mogą wierzyć nie widząc, wytrwać, gdy są odosobnione i tryumfować nad trudnościami nie do pokonania nawet wtedy, kiedy są same. Takie funkcjonalne zgrupowanie agondonterów trwa poprzez całe wznoszenie się we wszechświecie lokalnym i superwszechświecie; zanika dopiero podczas pobytu w Havonie, ale pojawia się znowu zaraz po dotarciu do Raju i wyraźnie się utrzymuje w Korpusie Finalizmu Śmiertelników. Tabamantia jest agondonterem ze statusem finalisty; przetrwał śmierć na jednej ze sfer objętych kwarantanną, która uwikłana była w pierwszy bunt, jaki kiedykolwiek miał miejsce we wszechświatach czasu i przestrzeni.

50:7.3

Na całej drodze do Raju nagroda jest rezultatem wysiłku, tak jak skutek idzie za przyczyną. Nagrody wyróżniają jednostkę od przeciętności, przyczyniają się do zróżnicowania doświadczenia istoty stworzonej i przydają wszechstronności ostatecznym działaniom zbiorowego ciała finalistów.

50:7.4

[Przedstawione przez Syna Lanonandeka klasy drugiej z korpusu rezerwowego].


◄ Przekaz 49
Góra
Przekaz 51 ►
Księga Urantii

© Fundacji Urantii. Wszelkie prawa zastrzeżone.